FiM – Tajemnice papiestwa (4)

Irena rozumiała, jak wielkie stanowi zagrożenie dla Kościoła. „Czasem dziwię się, dlaczego mnie jeszcze nie zamordowaliście” – mówiła przyjacielowi papieża…

W połowie stycznia 1983 r. oficerowie Departamentu IV MSW i towarzyszący im specjalista włamywacz z Departamentu „T” podjęli w krótkim odstępie czasu dwie próby tajnego wejścia do mieszkania ks.Andrzeja Bardeckiego, skąd zamierzali wykraść przechowywane przez duchownego intymne listy Karola Wojtyły do Ireny Kinaszewskiej. Gdy oba podejścia spaliły na panewce, „białym kołnierzykom” z MSW puściły nerwy. „Podpalcie w nocy tę kamienicę i wejdźcie oficjalnie, ratować mieszkańców oraz »nasz« dobytek” – żądali od swoich ludzi. Ci postanowili jednak odpuścić i wrócili do Warszawy. Na krótko. Ponieważ czerwiec (termin wizyty papieskiej w Polsce) zbliżał się nieubłaganie, żądni haków na Wojtyłę generałowie wyciągnęli z szuflady „plan C”…

„Tajne przeszukanie mieszkania figuranta (ks. Bardeckiego – dop. red.) może nastąpić jedynie z wykorzystaniem przypadkowego zbiegu okoliczności, których zaistnienia i terminu nie jesteśmy w stanie określić (…). Wykorzystując dotychczasowe wszechstronne rozpoznanie sytuacji operacyjnej, jesteśmy przygotowani do wejścia ad hoc (…) należy jednak podkreślić, że każda kolejna próba wyprowadzenia współlokatorów grozi, w razie niepowodzenia, dekonspiracją naszego zainteresowania obiektem i przeniesieniem w inne miejsce bądź nawet całkowitą utratą możliwości przejęcia interesujących nas dokumentów (…). Chcąc uniknąć ryzyka zastosowania przemocy, proponuję zawiesić działania na okres 4–5 miesięcy”– czytamy w notatce z 20 stycznia 1983 r., złożonej na ręce dyrektora Departamentu IV gen. Zenona Płatka przez dowodzącego krakowską operacją kpt. P.

– Przy każdym przedsięwzięciu typu tajne przeszukanie bądź instalacja podsłuchu jest jedna naczelna zasada: absolutnie nie dać się złapać. Grupa realizacyjna musi więc być przygotowana na najbardziej przykre niespodzianki, a nawet na to, aby człowiekowi, który ich nakryje, dać po prostu w łeb, żeby zdążyć się ewakuować. Choć wszystkie osoby stanowiące potencjalne zagrożenie poddane są w czasie akcji ścisłej obserwacji, zawsze trzeba się liczyć z tym, że jakiś niezidentyfikowany pociotek bądź sąsiad ma drugi komplet kluczy od mieszkania i w najgorszym z możliwych momencie zechce mu się tam wejść – tłumaczy specjalista z dawnego Departamentu „T”.

Stojąc już z listami Wojtyły pod ścianą, sztabowcy z bezpieki wpadli na pomysł, żeby w Krakowie zacząć od końca, czyli od owego „wariantu awaryjnego” w postaci napadu na lokatora, który przy trzeciej próbie tajnego wejścia do mieszkania ks. Bardeckiego będzie miał pecha, że pozostał w tej fatalnej godzinie w domu.

„Coś jeszcze się stamtąd oprócz listów Kinaszewskiej zabierze, aby upozorować motyw rabunkowy. Proszę napisać koncepcję z faktyczną oceną możliwości definitywnego załatwienia sprawy i uwzględniającą ewentualność zastosowania przemocy” – rozkazał gen. Płatek podwładnemu.

Ścisłe kierownictwo resortu (ministrem był wówczas gen. Czesław Kiszczak, a jego pierwszym zastępcą i Szefem Służby Bezpieczeństwa – gen. Władysław Ciastoń) potrzebowało zaledwie kilku godzin na zastanowienie. Dokument zaaprobował osobiście Ciastoń. „Jestem oczywiście jak najbardziej „za”, ale nie chciałbym odbierać satysfakcji zastępcy. Lepiej będzie, jeśli to podpisze bezpośrednio nadzorujący” – tłumaczył podkomendnym minister.

– „Technika” ma już dla was przygotowane radiostacje i eter do obezwładnienia, a specjalista od zamków tylko czeka na sygnał. Najpóźniej jutro macie być w Krakowie. Tylko tym razem pod żadnym pozorem nie pokazujecie się w komendzie. Wszystko organizujecie własnymi siłami. Włącznie z obserwacją. Do pomocy możecie jedynie wziąć zaufanych ludzi z miejscowej „czwórki” – zakomunikował gen. Płatek kapitanowi P., wręczając mu glejt zezwalający na dokonanie napadu.

2 lutego 1983 r. oficerowie SB podjęli ostatnią próbę tajnego wejścia do mieszkania ks. Bardeckiego. Gdy wszyscy księża wyszli do swoich zajęć, panie B.S.i B.B. (funkcjonariuszki krakowskiego Wydziału IV) – wyposażone w dokumenty „opiekunek społecznych” – zadzwoniły do drzwi. Otworzyła im gosposia. Rozmawiały z nią przez kilkanaście minut, zapraszając m.in. do wizyty w składzie z darami. „Proszę przyjść jeszcze dzisiaj, a najlepiej od razu razem z nami, bo niedługo zamykamy. Mamy nową dostawę artykułów spożywczych” – kusiły.

– Sterczeliśmy tam na siarczystym mrozie w pełnym pogotowiu i początkowo wszystko szło główką do przodu. Ludzie obserwujący księży przysyłali uspokajające sygnały, słyszeliśmy przez radio, że gosposia jest cała w skowronkach, więc wszystko wyglądało na to, że lada moment wejdziemy. Po chwili kobitka zaczęła się jednak wahać. Tłumaczyła, że musi najpierw zapytać księży, czy wolno jej cokolwiek wziąć… Ostatecznie nie ruszyła tyłka z domu, więc kupiliśmy aprowizację, trochę alkoholu i zasiedliśmy całą ekipą w pokoju hotelowym, żeby opracować w szczegółach wejście na siłę z eterem na usta, gdyby gosposia spanikowała. Chcieliśmy to zrobić już nazajutrz – wspomina jeden z uczestników operacji.

Wieczorem zabrakło im alkoholu. Kpt. P. wsiadł w samochód i pojechał „zatankować” do pełna. Wąską wyjazdową alejką gnał z naprzeciwka inny pojazd. Oficer uciekł na pobocze. Było ślisko, trafił w słup oświetleniowy i rozbił służbowe auto. Ktoś z hotelowej obsługi wezwał patrol „drogówki”.

Incydent zakończył się bez większych szkód. Milicjanci zrobili oględziny miejsca zdarzenia oraz spisali protokół. Gdy zobaczyli dowód rejestracyjny, poprosili kpt. P. o legitymację służbową i w tym momencie pozostał już ślad, że człowiek z MSW przebywa w Krakowie. Na domiar złego ekipa pozostała bez środka transportu…

– Okazało się, że nasz pobyt w Krakowie nabrał nieszczęśliwego rozgłosu, co uniemożliwiało kontynuację planu. Rano dowiedzieliśmy się z „czwórki”, że milicyjny raport o wieczornym zdarzeniu jest już na biurku komendanta wojewódzkiego. P. przekazał tę wiadomość Płatkowi. Generał zaklął i tylko warknął w słuchawkę: „Wracać!” – ujawnia por.S.

– Jeździli na mnie przez kilka dni, aż wreszcie złożyłem dyrektorowi gotowość ustąpienia ze stanowiska. Nie przyjął propozycji – wspominał przed laty w rozmowie z dziennikarzem „FiM” kpt. P.

Kompletnie nieświadomi toczącej się wokół nich gry, Kinaszewska wraz z ks. Bardeckim żyli już czerwcowym spotkaniem z Karolem. Irena liczyła na rozmowę w cztery oczy w siedzibie krakowskiej kurii i odgrażała się opiekunowi, że „coś sobie zrobi”, jeśli jej tego nie załatwi. Postanowiła napisać do dawnego kochanka długi wspomnieniowy list o wspólnie spędzonych latach i wręczyć go adresatowi osobiście.

– Ks. Andrzej o mały włos nie oszalał, gdy mu o tym powiedziała, prosząc, żeby zwrócił jej choćby na kilka dni pamiątki po Karolu. Kategorycznie odmówił. Chciał jej zabrać maszynę do pisania, ale ostatecznie ograniczył się do codziennego kontrolowania notatek i lustrowania zakamarków mieszkania. Mimo ostrych przekleństw, jakimi go w trakcie tych przeszukań obdarzała, ośmielał się nawet zaglądać do szuflady z damską bielizną – wspomina mjr B., która ze stenogramów podsłuchanych rozmów współtworzyła w Departamencie IV remake pamiętnika Kinaszewskiej.

Irena z listu nie zrezygnowała, ale wobec wprowadzonych restrykcji pisała tę swoistą historię papiestwa po nocach i w najściślejszej tajemnicy przed otoczeniem. Tylko w rozmowach z red. Konradem S.zdarzało jej się ujawniać fragmenty.

– Nie zdołaliśmy dojść, gdzie chowała brudnopis. Pamiętam, że wielokrotnie go poprawiała, konsultując z S. niektóre treści i formę oraz próbując wspólnie uściślić daty i miejsca potajemnych wypraw z Karolem – dodaje mjr B.

Bezpieka postanowiła wówczas wziąć red. S. na tapetę. Ponieważ przez te wszystkie lata nie znaleźli na niego żadnego ostrego haka, zagrali lojalnością członka PZPR.

– Nie chcieliśmy faceta płoszyć, więc przeprowadziliśmy z nim kilka rozmów operacyjnych pod jakąś banalną legendą. Nawet ładnie zaczął się układać, ale gdy tylko delikatnie zbaczaliśmy na papieża, od razu strasznie się usztywniał. Później przejęła go Warszawa. Przyjeżdżał tu płk Eugeniusz M., jednak niewiele wskórał. Ostatecznie uznaliśmy, że lepiej będzie, jeśli zastosujemy pewną formę rezydentury i redaktorkiem zajmie się bardzo rezolutny oraz w pełni dyspozycyjny tajny współpracownik „Lajkonik”. Tym bardziej że obaj z S. lubili od czasu do czasu dać sobie porządnie „w szyję” – mówi ppłk C. z krakowskiej SB.

Zanim „Lajkonik” zaczął spełniać pokładane w nim nadzieje, w czerwcu 1983 r. do Polski przyjechał JPII. Irenę doprowadzono przed papieskie oblicze, ale rozmowa bez świadków nie trwała dłużej niż pół godziny. Wróciła do domu zawiedziona, roztrzęsiona i przez kilka dni nie rozstawała się z butelką.

– To była biedna, opuszczona kobieta. Syn Adam daleko w Gdańsku, żadnych prawdziwych przyjaciół, potworny ciężar dźwigany na schorowanych barkach, bezwzględna kościelna ochrona… Kiedyś rzuciła ks. Bardeckiemu w twarz: „Czasem dziwię się, dlaczego mnie jeszcze nie zamordowaliście”. Mimo mojej paskudnej roboty, szczerze jej z daleka, tak po babsku, współczułam – wyznaje mjr B.

Jednak jej koledzy z „firmy” nie mieli podobnych sentymentów. Wciąż jeszcze żyjąca Irena stanowiła dla nich tak wielką pokusę, że z początkiem 1984 r. przystąpili do nowej operacji mającej na celu ściśnięcie Wojtyły za jądra. Tym razem pod „banderą” Szarych Wilków – ugrupowania terrorystycznego, z którego wywodził się zamachowiec Mehmet Ali Agca…

___________________________________________________________________

Źródło:

FaktyiMity.pl Nr 42(502)/2009

FiM – Tajemnice papiestwa (3)

Papież i jego najbliżsi doskonale rozumieli, jak wielkim zagrożeniem dla pontyfikatu jest pozostawienie Ireny samopas…

Kardynał Wojtyła był pełen obaw, że Służba Bezpieczeństwa kiedyś weźmie wreszcie pod lupę jego przyjaciółkę, wykorzystując widoczne już gołym okiem upodobanie odstawionej na bok kobiety do alkoholu. Żeby zapobiec potencjalnemu niebezpieczeństwu, od 1975 r. ksiądzBardecki wraz z redaktorem Konradem S. zaczęli pilnowaćKinaszewskiej codziennie i na zmianę, od wczesnego rana do wieczora. W bezpiece powstał wówczas iście szatański plan…

Oto gdy usłyszeli z podsłuchu, że kobieta zamierza uporządkować swoje papiery z myślą o spisaniu wspomnień, w Departamencie IV MSW postanowili… napisać ich remake. Ściągnęli z Krakowa do Warszawy wszystkie stenogramy podsłuchanych rozmów, a nawet kupili sobie taką samą maszynę do pisania, nad którą mozoliła się Irena. Początkowo pracowali bez specjalnego entuzjazmu i wizji celu, aż wreszcie nastał pamiętny 16 października 1978 r., kiedy to Karol został papieżem…

„Poszłam do Ireny, żeby u niej posłuchać wyników głosowania popołudniowego. Byłam tam chyba o 18.40 i otworzyła mi Irena, zapuchnięta od płaczu i trzymająca się za głowę: »Wybrali go, wybrali Karola!«(…). Oglądaliśmy w opóźnionym dzienniku telewizyjnym podane przez Eurowizję błogosławieństwo i popłakaliśmy sobie trochę, Irena oczywiście najbardziej” – czytamy w liście pisanym nocą z 16 na 17 października 1978 r. przez Annę Turowicz do męża Jerzego, przebywającego wówczas w Rzymie założyciela i wieloletniego redaktora naczelnego „Tygodnika Powszechnego”.

Tego listu Anna nie wysłała Jerzemu pocztą, lecz skorzystała z uprzejmego pośrednictwa Ireny, która już dwa dni później, po ekspresowym rozpatrzeniu wniosku o paszport, pognała do Watykanu.

– Wydano jej paszport na żądanie Departamentu IV. Chcieli usłyszeć po powrocie najświeższe nowiny. Faktycznie – przywiozła mnóstwo cennych newsów i przez kilka dni opowiadała o nich ludziom z „TP” i ludziom z drugiej strony „drutów”. Synowi natomiast zwierzyła się, że w kwestiach ściśle osobistych Karol „kazał jej milczeć i słuchać we wszystkim Andrzeja”, czyli ks. Bardeckiego – wspomina ppłk Ch.

Po chwilowej euforii z uzyskania przez przyjaciela stałego zameldowania w Watykanie, Irena zrozumiała, że dla siebie straciła go na zawsze. Opiekunowie z najwyższym trudem kontrolowali jej zachowania. Jeszcze raz i drugi zabrał ks. Bardecki podopieczną do Castel Gandolfo, ale czymże była prywatna nawet audiencja wobec pięknej, choć coraz bardziej już odległej przeszłości! Tłumaczyli, prosili o rozwagę – wszystko jak grochem o ścianę, bo Kinaszewska coraz ostrzej „topiła smutki” i wyraźnie przyspieszyła prace nad tworzoną w tajemnicy przed otoczeniem autobiografią.

– Przed wyborem Wojtyły szło nam jak po grudzie, bowiem Irena dotarła dopiero w okolice 1965 roku. Po powrocie z pierwszej wyprawy do Watykanu miała takiego doła psychicznego, że gdy tylko trochę ochłonęła, zaraz zabrała się za pisanie. Lubiła sobie czytać fragmenty na głos, więc mieliśmy orientację w czym rzecz i na podstawie bieżącego nasłuchu oraz archiwalnych stenogramów tworzyliśmy równolegle remake jej pamiętnika – przyznaje płk J. z Departamentu IV.

Ks. Bardecki rozumiał, jak wielkim zagrożeniem dla pontyfikatu JPII jest pozostawienie Ireny samopas. Żądał od niej abstynencji i ograniczeń w przyjmowaniu gości pod jego nieobecność. Krzywił się już na wieść o spotkaniu z członkiem ich starej paczki, więc tym bardziej nie wchodziły w rachubę jakiekolwiek nowe znajomości. Wprowadzone przez niego restrykcje sprawiły, że nawet redaktor S. pojawiał się na Krowoderskiej coraz rzadziej.

Kobieta poczuła się towarzysko całkiem opuszczona i winą za to obarczała duchownego. W porywach złości obsypywała go najgorszymi wyzwiskami. Zwłaszcza wówczas, gdy w poszukiwaniu butelki przeglądał jej szuflady oraz domagał się wydania posiadanych przez Irenę wszelkich pamiątek związanych z Karolem. A przede wszystkim pisanych jego ręką listów.

– Pewnego razu ks. Andrzej zdołał wreszcie nakłonić Kinaszewską, żeby oddała mu swoje zbiory na przechowanie. Zdołała go jednak oszukać i ukryć kilka zdjęć oraz liścików. Tak przynajmniej twierdziła w jednej z późniejszych rozmów z synem – zastrzega płk J.

O tym, że w MSW istnieje – na bieżąco uzupełniany – drugi egzemplarz „pamiętnika” Ireny, wiedziało bardzo wąskie grono osób z szefem resortu gen. Czesławem Kiszczakiem na czele. Gdy na przełomie 1982 i 1983 roku rozpoczęto przygotowania do kolejnej wizyty JPII w Polsce (czerwiec ’83), ministerialni sztabowcy wymyślili, żeby na wszelki wypadek trzymać całą dokumentację na podorędziu.

– Nikt jednak nie miał wówczas nawet wyobrażenia, czy te papiery uda się jakoś w przyszłości spożytkować. Jest taka stara zasada: nie jest sztuką zdobyć informację, lecz umiejętnie ją wykorzystać. Najwyższymwładzom partyjno-państwowym bardzo zależało na spacyfikowaniu Wojtyły, ale w MSW nie było wówczas mądrego, który by wiedział, jak to rozegrać kartą Kinaszewskiej bez dekonspiracji podsłuchów.Instalacji de facto nielegalnych, z których w żaden sposób nie zdołalibyśmy się sensownie wytłumaczyć w razie wpadki – wspomina wicedyrektor Departamentu IV.

Z oszlifowaniem samego „pamiętnika” nie mieli większych problemów, ale cóż warte były takie zapiski bez dowodów rzeczowych w postaci wspólnych zdjęć Ireny i Karola oraz pisanych przez niego listów? Polecenie przygotowania operacji tajnego przejęcia owych materiałów z rąk ks. Bardeckiego otrzymał kpt. P. z Departamentu IV – naczelnik wydziału, w którym prowadzono sprawę „Triangolo”.

– Wydał mi je w połowie stycznia 1983 r. mój dyrektor gen. Zenon Płatek na wyraźne – jak to określił – „życzenie ministra i najwyższych władz państwowych”. Po tygodniu pobytu w Krakowie stwierdziłem, że spośród dwóch tajnych współpracowników mających naturalny dostęp do ks. Bardeckiego żaden nie zdoła wykraść mu papierów, choćby za cenę dekonspiracji. Jedynym sposobem realizacji zadania było wejście do mieszkania pod nieobecność lokatora. Co gorsza: tylko w biały dzień, forsując najpierw drzwi do wspólnego korytarza, skąd dopiero prowadziła droga do lokali zamieszkiwanych przez Bardeckiego, dwóch innych księży (emeryta codziennie odprawiającego msze u pobliskich zakonnic oraz młodego – stosunkowo rzadko bywającego w domu) i ich gosposię. Księża mieli stałe zajęcia, natomiast gosposia wychodziła nieregularnie i tylko na zakupy. W trakcie kilkudniowej obserwacji ani razu nie zdarzyło się, aby wszyscy lokatorzy jednocześnie opuścili mieszkanie na placu Sikorskiego (na zdjęciu). Tajne wejście wyglądało wówczas na niemożliwe, ale poprosiłem jeszcze gen. Płatka o podesłanie mi specjalisty z Departamentu Techniki, żeby ocenił, ile czasu będzie potrzebował na otwarcie wszystkich drzwi. Stwierdził, że wystarczą mu 3 minuty bez hałasu, a 30 sekund, przy pełnej swobodzie. Po powrocie do Warszawy we wnioskach pisemnego sprawozdania sugerowałem, aby poczekać do okresu urlopowego. Dłuższa nieobecność choćby jednego lokatora zdecydowanie zwiększała szansę penetracji mieszkania ks. Bardeckiego. Niestety, minister nawet nie chciał słyszeć o czekaniu do lata, więc kilka dni później przystąpiliśmy do „planu B”, czyli dzieła pod „banderą” włamywaczy – przyznał przed kilkoma laty w rozmowie z „FiM” były oficer SB.

Jego słowa potwierdza „Notatka służbowa” opatrzona klauzulą „tajne spec. znaczenia” i datą „26 stycznia 1983 r.” adresowana do głównego szefa techników „Towarzysza Dyrektora Departamentu »T« – w miejscu”. Oto jej fragment:  „Figurant zamieszkuje przy placu Sikorskiego 14 m. 4. Wejście wymaga dwóch otwarć: z klatki schodowej do wspólnego korytarza (pierwsze), skąd wiedzie droga do lokalu figuranta (drugie). Zamki w drzwiach: standardowy Yale oraz podklamkowy. Przewidywany przez Dep. IV termin: początek lutego. Według informacji przekazanych przez tow. P., może ulec zmianie z uwagi na trudności z jednoczesnym wyprowadzeniem figuranta oraz 3 lokatorów bezpośrednio z nim sąsiadujących (wspólny korytarz). Są to dwaj księża (73 i 32 lata) mający stałe, lecz nie nakładające się czasowo zajęcia, oraz nieregularnie wychodząca na zakupy kobieta(gosposia) w wieku ok. 60–65 lat…”.

– W lutym 1983 roku mieliśmy realizować pod tym adresem w Krakowie robotę dla Departamentu IV. Zastrzegli, że naszym zadaniem będzie tylko otwarcie zamków i upozorowanie włamania. Prościutka sprawa, jednak nie zdołali wyprowadzić lokatorów. Nie wiem, co tam dokładnie chcieli znaleźć, ale nasz oddelegowany pracownik relacjonował mi, że dokładnie wiedzieli, w której szafce szukać. Dopiero po latach dowiedziałem się od mojego szefa generała Andrzeja Kalinowskiego, że miały to być jakieś haki na papieża – wyjaśnia autor notatki.

W kolejnym wyjeździe do Krakowa kapitanowi P. towarzyszyło dwóch pracowników z jego wydziału i specjalista-włamywacz. Ich pierwsze podejście spaliło na panewce. Gosposia otrzymała wezwanie do pilnego, osobistego stawiennictwa w ZUS-ie. Wskazano jej termin, w którym wszyscy trzej księża mieli zaplanowane zajęcia. Miejscowy Wydział „B” (obserwacja) przejął nad nimi kontrolę i oficerowie tylko czekali, aż gosposia opuści mieszkanie. Tymczasem kobieta nie zareagowała na wezwanie. Trzy dni później wyjaśniła wysłanej przez bezpiekę „pracownicy opieki społecznej”, że nie przyszła, bo… nie wiedziała po co! Zgodziła się odwiedzić urząd w kolejnym, dogodnym dla „włamywaczy” terminie. Gdy ci powtórzyli przygotowania, gosposia faktycznie wyszła do ZUS-u, ale… ksiądz emeryt lekko zaniemógł i zrezygnował z porannej mszy u zakonnic!

– P. porozumiewał się z Warszawą, korzystając z szyfrowanej gorącej linii w gabinecie naczelnika krakowskiego Wydziału IV. Pamiętam, jak centrala zareagowała na informację o drugim nieudanym podejściu. Gdy któryś z generałów pieklił się i krzyczał: „Podpalcie w nocy tę kamienicę i wejdźcie oficjalnie, ratować mieszkańców i »nasz« dobytek”, P. nie wytrzymał i odszczeknął, że owszem wejdzie, jeżeli tamten sam tu przyjedzie i podpali. Ponieważ ponawianie prób wyprowadzenia współlokatorów ks. Bardeckiego groziło rozbudzeniem niepotrzebnych podejrzeń lub wręcz dekonspiracją, zaś na naturalną okazję mogliśmy tam czekać do usranej śmierci, P. postanowił, że odbijamy i definitywnie wracamy do domu – mówi oficer biorący udział w operacji.

Jednak czerwiec zbliżał się nieubłaganie i żądni haków na Wojtyłę generałowie wyciągnęli z szuflady „plan C”...

___________________________________________________________________

Źródło:

FaktyiMity.pl Nr 41(501)/2009

FiM – Sekrety papiestwa (2)

Eksperci od podsłuchów nie mieli wątpliwości, że Irena kochała się z Karolem i nie był to ich pierwszy raz…

Szpule w magnetofonach rejestrujących odgłosy dochodzące z mieszkania Ireny Kinaszewskiej beznamiętnie kręciły się dniami i nocami. Pewnego poranka dyżurny technik obsługujący obiekt na Krowoderskiej i spisujący notatkę lub stenogram (w zależności od operacyjnego znaczenia toczących się tam rozmów) z podsłuchu o mały włos nie spadł z krzesła.

Z pierwszych metrów taśmy usłyszał, że poprzedniego dnia wieczorem kobietę odwiedził bp Wojtyła wraz z nieodłącznym ks. Bardeckim. Żadna nowość… Rozmawiali o planach duszpasterskich, opracowywanych przez Irenę materiałach do kazań, komentowali bieżące wydarzenia, żartowali, a w trakcie pogawędki zjedli kolację. Normalka – technik był świadkiem wielu takich kolacji. Równie tradycyjnie ks. Bardecki wyszedł wcześniej. I nagle nastąpiło to…

Oto gdy Irena z Karolem zostali już sami, w pomieszczeniu zapadła dziwna cisza. Ktoś niewprawiony w eksploatacji podsłuchu być może przewinąłby taśmę dalej, ale funkcjonariusz mający tego dnia służbę był starym wyjadaczem. W pewnym momencie cisza zaczęła wręcz krzyczeć. Oficer wyłapywał z niej charakterystyczne odgłosy: przyspieszone oddechy, rytmiczne skrzypienie, zduszone okrzyki „och, Karol!”, itp. Nie miał wątpliwości, ale poprosił o konsultację innego specjalistę.

Technicy byli jednomyślni, że w kontrolowanym obiekcie doszło do fizycznego zbliżenia między obojgiem przyjaciół. Oficer sporządził najpierw zwyczajową notatkę, stanowczo określając sytuację „stosunkiem płciowym”. Przekazał ją naczelnikowi wydziału, po czym zabrał się za żmudne spisywanie stenogramu, w którym nie pomijał żadnego zasłyszanego szmeru, głośniejszego westchnienia ani jęku.

Taśmę z nagraniem zabezpieczono w krakowskim Wydziale Techniki Operacyjnej, a stenogram miejscowy Wydział IV (tzw. kościelny) przekazał do swojej centrali, czyli IV Departamentu MSW w Warszawie.

– Tam początkowo nie dowierzali. Rozkazali, żeby przesłać im taśmę. O ile mi wiadomo, była dokładnie badana na specjalistycznych urządzeniach. Warszawa zażądała następnie wszystkich wcześniejszych taśm, żeby ewentualnie wyłowić z nich niuanse mogące mieć jakieś znaczenie w kontekście tego najnowszego wydarzenia. To wszystko trwało ponad pół roku, ale konkluzje ekspertyz w pełni potwierdziły oceny naszych fachowców. Nikt nie miał wątpliwości: Irena kochała się z Karolem, zaś w pewnym sensie rutynowy przebieg zarejestrowanego aktu seksualnego świadczył, że nie mógł to być ich pierwszy raz. Do wcześniejszych zbliżeń dochodziło prawdopodobnie podczas licznych wspólnych wypraw kochanków na piesze wędrówki po górach lub w okresie, gdy Wojtyły jeszcze nie objęto tak ścisłą inwigilacją, a mieszkanie Ireny było bezpieczne – mówi płk M., były funkcjonariusz Służby Bezpieczeństwa i bezpośredni uczestnik wydarzeń.

Jego relację zweryfikowaliśmy w siedmiu niezależnych źródłach. „Twarde” potwierdzenie uzyskaliśmy od pięciu wciąż jeszcze żyjących oficerów peerelowskich służb specjalnych, oraz od „Giovanniego” i „Lajkonika” – współpracowników SB. Ludzi, którzy osobiście zetknęli się z dokumentacją związku Ireny i Karola, bądź odgrywali istotne role w tajnych operacjach bezpieki.

W okresie, kiedy uczucia między kochankami osiągnęły temperaturę wrzenia, kapitan P. był jeszcze dzieckiem, ale 20 lat później sprawował bardzo ważną funkcję naczelnika w Departamencie IV, nadzorując m.in. sprawę operacyjnego rozpracowania krypt. Triangolo (czyli trójkąt: Watykan, Kraków, MSW), której głównym „figurantem” był papież Jan Paweł II. Na zajmowanym stanowisku oficer ten miał dostęp do tajemnic najcięższego kalibru. Gdy ze stenogramem w ręku wysłuchał archiwalnego nagrania oraz zapoznał się z jego ekspertyzami, nie miał cienia wątpliwości, że taśma zarejestrowała seks:

– Specjaliści odsłuchujący przez lata takie nagrania potrafią odróżnić tupot myszy od kroków szczura, a co dopiero rozpoznać oddechy, westchnienia, okrzyki. Widział pan amerykański film „Głosy”? To nie była jeszcze ta technika, ale przez miesiące słuchania ekspert był w stanie odtworzyć ubiór podsłuchiwanej osoby po szeleście odzieży – tłumaczył dziennikarzowi „FiM”.

Wydarzenia w mieszkaniu Kinaszewskiej nie udało nam się precyzyjnie osadzić w czasie. Świadkowie tamtych dni są wszakże absolutnie pewni, że nastąpiło przed grudniem 1963 r., czyli datą objęcia przez 43-letniego wówczas Wojtyłę funkcji arcybiskupa metropolity krakowskiego.

– Ponad wszelką wątpliwość było to jesienią lub zimą 1959 r., zanim poważna choroba uniemożliwiła sprawowanie urzędu metropolicie abp.Eugeniuszowi Baziakowi, przez co biskup Wojtyła musiał zająć się zarządzaniem diecezją i ograniczył intensywność kontaktów z Ireną. Doskonale ten przełom w ich związku pamiętam – podkreśla były oficer z Wydziału Techniki krakowskiej SB.

Zaabsorbowany nowymi kościelnymi obowiązkami Karol przychodził na Krowoderską coraz rzadziej, ale wciąż chętnie. Jeśli przez dłuższy czas nie mógł Ireny odwiedzić, za pośrednictwem ks. Bardeckiego wymieniali sekretne liściki. Czasem czytała ich fragmenty na głos, więc również bezpieka wiedziała, że pamięta i tęskni… Gdy zdołał wyrwać się z kurii, czułościom nie było końca, ale kolejnych zbliżeń fizycznych podsłuch już nie zarejestrował. Często zdarzało się jednak, że ks. Bardecki wprowadzał stęsknioną Irenę tylnymi drzwiami na biskupie apartamenty, gdzie już nie było żadnej (nie)przyzwoitki…

Sytuacja stawała się niebezpieczna, bo choć specsłużby ograniczały się do rejestracji wydarzeń i nie podejmowały żadnych działań ofensywnych, to Wojtyłę zaczęło brać na języki nawet niewtajemniczone w podteksty otoczenie:

„Irena Kinaszewska podejrzewana jest o intymne związki z bpem Wojtyłą. O sprawie tej mówi się tylko w zaufaniu, żeby nie stała się publiczną tajemnicą (…). Irena często bywa u Wojtyły, bo ostatnio jest chory i ona cały czas się nim opiekuje, przepisuje mu prace naukowe i referaty” – sprawozdawał (a) bezpiece w marcu 1961 r. TW „Ewa”

Po śmierci abpa Baziaka i mianowaniu Wojtyły metropolitą krakowskim, jego spotkania z Ireną stały się już incydentalne. Wpadał ukradkiem i jak po ogień. Zakochana kobieta ciężko to przeżywała. Zaczęła szukać pociechy w alkoholu i zbyt dużo mówić…

„Kontakty Wojtyły z Kinaszewską mogą postawić go w przyszłości w trudnej sytuacji, a nawet złamać mu karierę” – informowała w październiku 1966 r. TW „Targowska” o panującej w „Tygodniku Powszechnym” obyczajowej zgrozie.

Gdy w czerwcu 1967 r. ukochany Ireny wrócił z Rzymu jako kardynał, dramat się pogłębił.
– Piła coraz więcej, bo ich kontakty tete-à-te te niemal całkowicie ustały. On już przychodził tylko od wielkiego dzwonu, a jej wizyty w siedzibie kurii metropolitalnej miały wyłącznie charakter oficjalny. Ograniczali się w zasadzie tylko do listów wymienianych za pośrednictwem ks. Bardeckiego, mającego do Wojtyły swobodny dostęp. Zdarzały się takie dni, że kilkakrotnie kursował między kurią a Krowoderską w charakterze listonosza. Ale najciekawsze z naszego punktu… słyszenia było to, że w tajemnicy przed ściśle ją kontrolującym ks. Andrzejem Irena zaczęła porządkować papiery z myślą o spisaniu wspomnień – zauważa mjr A.

Kinaszewska miała dwóch „aniołów stróżów”: ks. Bardeckiego i początkującego prozaika Konrada S. (od 1971 r. także dziennikarz „Gazety Krakowskiej”). Na osobistą prośbę kard. Wojtyły zabezpieczali jej bieżące potrzeby oraz robili zakupy. Skąd wziął się ten drugi?

– Nieświadomy wielkiego rywala początkowo zalecał się do poznanej w „Tygodniu Powszechnym” Ireny. Później dał sobie spokój, ale pozostali serdecznymi przyjaciółmi. Wojtyła i Bardecki dokładnie go prześwietlili i zaufali, pozwalając Irenie spotykać się z S., żeby miała jakąś rozrywkę. Był jedynym „cywilem” dopuszczanym do wspólnych spotkań i choć facet wstąpił później do PZPR, regularnie bywał wraz z wielebnymi na Krowoderskiej. Specjalnie go nie naciskaliśmy. Chodziło o to, żeby Irena mogła z kimś gadać, bo sama do siebie jeszcze nie mówiła, a podsłuch u milczącej kobiety stawał się mało użyteczny – wyjaśnia płk M.

Dobrze to wymyślili, bo gdy spotkania kochanków stały się sporadyczne, Irena wypłakiwała się Konradowi S. w mankiet i czytała mu każdy nowy list przyniesiony przez ks. Bardeckiego. Na ogół pomijała wątki intymne, ale gdy miała „humorek”, bywało, że stawała się mniej ostrożna, upewniając ludzi z drugiej strony „drutów”, że Karol wciąż trwa w uczuciach.

Ponieważ „wojujący” Wojtyła sprawiał władzom coraz więcej kłopotów, w MSW zaczęli przemyśliwać, jak go zneutralizować kłopotami osobistymi. Chcąc mieć wszystkie atuty w garści, zainstalowali dodatkowy podsłuch (krypt. Tramp) u ks. Bardeckiego. No i pewnego razu ze ścian w mieszkaniu duchownego dobiegła bezpiekę informacja, że kard. Wojtyłę „drąży zatroskanie”, żeby SB nie dotarła do Ireny, wykorzystując jej coraz większe upodobanie do alkoholu. Od tej pory ks. Bardecki oraz red. S. pilnowali Kinaszewskiej codziennie i na zmianę, od wczesnego rana do wieczora.

W SB powstał wówczas iście szatański plan…

PS Odpowiadając na częste pytania Czytelników, na jakim froncie walczył w kampanii wrześniowej 1939 r. dziewiętnastoletni wówczas Karol Wojtyła, informujemy, że na żadnym, choć miał ukończony kurs żołnierski Legii Akademickiej, w jego szafie wisiało umundurowanie tej formacji, a w kieszeni nosił książeczkę służbową nr 10155. Mówiąc wprost: najzwyczajniej w świecie się zadekował.

__________________________________________________________________

Źródło:

FaktyiMity.pl Nr 40(500)/2009

FiM – Sekrety papiestwa (1)

Kobieta po przejściach i mężczyzna z przyszłością, czyli Wojtyła na łonie rodziny.

O gorącym uczuciu łączącym Karola Wojtyłę z Ireną Kinaszewskąoraz prowadzonych w tle owego związku tajnych operacjach Służby Bezpieczeństwa napisaliśmy po raz pierwszy w 2002 roku. W miarę zdobywania nowych informacji wielokrotnie wracaliśmy później do tematu, przez co uległ on kłopotliwemu dla wielu naszych Czytelników rozproszeniu. Odpowiadając na liczne prośby, postanowiliśmy usystematyzować historię romansu księdza, a potem biskupa Wojtyły. Bogato udokumentowaną i uzupełnioną o fakty dotychczas nieujawnione, opublikujemy ją w kilku kolejnych odcinkach. Dla zaklinaczy sympatycznej, bo ludzkiej prawdy o santo subito Janie Pawle II będzie to jednak trudny okres…

Wiosną 1958 r. peerelowskie tajne służby zdobyły informację, że nazwisko 38-letniego ks. Karola Wojtyły z archidiecezji krakowskiej, zatrudnionego wówczas w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim na stanowisku kierownika Katedry Etyki, znalazło się w przekazanym do Watykanu tzw. terno (grono trzech kandydatów, spośród których papież wybiera biskupa) i najprawdopodobniej zostanie on wkrótce sufraganem u boku metropolity krakowskiego abp. Eugeniusza Baziaka.

Wykładając na KUL-u, Wojtyła dojeżdżał do Lublina, bowiem wciąż mieszkał przy ul. Kanoniczej 19 w macierzystym Krakowie. Jak każdy duchowny, miał w bezpiece swoją teczkę z biografią, charakterystyką i suchymi notatkami rejestrującymi publiczne wystąpienia. Przeczuwali, że nosi buławę w plecaku, ale zajmowali się nim dotychczas po łebkach, bowiem ci z Krakowa wysłali teczkę (zgodnie z obowiązującymi procedurami) do Lublina, gdzie na Wojtyłę nic nie mogli znaleźć, ponieważ większość czasu spędzał w Krakowie.

Wieść o przewidywanym awansie dała oficerom SB kopa. Sprawę zaczęła koordynować Warszawa i wkrótce wiedzieli już, z kim Wojtyła się spotyka, u kogo stołuje, z jaką książką i o której godzinie zasypia… Wiedzieli wszystko, czego tylko mogła im dostarczyć obserwacja, podsłuch telefoniczny, kontrola korespondencji oraz niezawodni tajni współpracownicy, wywodzący się spośród jego studentów i wielebnych kolegów po fachu. Tym właśnie sposobem SB wpadło na trop kobiety.

Okazało się, że Wojtyła niemal każdy wolny od zajęć duszpasterskich wieczór spędza przy ul. Krowoderskiej w mieszkaniu Ireny Kinaszewskiej, ok. 35-letniej rozwódki samotnie wychowującej 14-letniego wówczas syna Adama. Podczas owych wizyt Karolowi towarzyszył czasem jego serdeczny druh – ks. Andrzej Bardecki, asystent kościelny w „Tygodniku Powszechnym”. Bardzo rzadko zdarzało się jednak, aby wychodzili wspólnie. Wojtyła zostawał. Bywało, że do późnej nocy, ale agenci SB nigdy nie zaobserwowali, żeby „zasiedział się” aż do śniadania…

O Irenie wiedzieli niewiele. Ot, skromna pracownica „TP”, nieudzielająca się politycznie i nigdzie nie notowana.

– Ze wstępnego rozpoznania wynikało, że Wojtyła przyjaźnił się z nią „od zawsze”. Prawdopodobnie zanim jeszcze poznał ją późniejszy małżonek, z którym dość szybko przeszła w stan separacji – twierdził niegdyś w rozmowie z „FiM” pułkownik M.

Relacja odnalezionego przez nas niedawno byłego męża Ireny wersji tej nie potwierdza, ale też nie wyklucza:

– Poznałem Irenę podczas okupacji. Pracowaliśmy oboje w Energetyce, a skojarzyła nas jej koleżanka. Pobraliśmy się bardzo szybko, chyba w 1944 r., ale miesiąca nie pamiętam. Zamieszkaliśmy w dwóch pokojach z kuchnią przy ul. Długiej i wkrótce (6 grudnia 1944 roku – dop. red.) urodził się Adam. Nie zdążył jeszcze pójść do szkoły, gdy Irena nieoczekiwanie zmieniła pracę i przeszła do „Tygodnika Powszechnego”. Nie wiem, kto jej to załatwił, w każdym razie jakieś dwa, trzy lata po narodzinach Adama pojawił się nagle u boku Ireny i zaczął jej nieustannie towarzyszyć ks. Bardecki, a później także Wojtyła. Czułem się w tym towarzystwie intruzem – opowiedział nam 91-letni dziś Zbigniew K., były żołnierz Armii Krajowej, któremu w żaden sposób nie mogło przejść przez gardło określenie Wojtyły mianem „ojciec święty” lub chociażby „papież”.

Choć wspomnienia pułkownika i byłego męża różnią się w kwestii daty nawiązania przez Karola „trwającej niemal od zawsze” przyjaźni z Ireną, to data narodzin Adama już może dawać do myślenia. Bezsporny bowiem pozostaje fakt, że:

# do sierpnia 1944 r. Wojtyła pracował w Solvayu, udzielał się aktorsko, studiował konspiracyjnie teologię i mieszkał samodzielnie w kawalerce przy ul. Tynieckiej 10;

# po urodzeniu dziecka Kinaszewska niemal natychmiast odseparowała się od męża i wkrótce się z nim rozwiodła oraz przeprowadziła na ul. Krowoderską.

– Choć nasz związek faktycznie nie istniał, formalnie trwał jeszcze około pięciu lat, zanim wzięliśmy rozwód. Byłem później systematycznie odsuwany od syna, a Irena kategorycznie zabraniała, żeby się ze mną spotykał. Gdy kiedyś dowiedziała się, że gościł u mnie na obiedzie, zrobiła mu straszną awanturę i zakazała jakichkolwiek dalszych odwiedzin. Nie wiem, jaką rolę odgrywali w tym wszystkim ks. Bardecki i kardynał, ale nie wydaje mi się, żeby pozytywnie wpływali na Irenę. Na każde wakacje zabierali ją razem z Adamem w góry. Mieli tam lokum u zakonnic. Jestem przekonany, że gdyby tylko chcieli, bez trudu zdołaliby nakłonić matkę, aby pozwoliła synowi utrzymywać kontakty z ojcem – podkreśla Zbigniew K.

Jeszcze w sierpniu 1958 r., zanim Wojtyła został biskupem, specjalna grupa bezpieki kilkakrotnie odwiedziła mieszkanie Kinaszewskiej pod nieobecność domowników.

– Z pewnością było to zaraz na początku wakacji, gdy Irena wyjechała z Karolem i Adamem w Bieszczady. Jeśli dobrze pamiętam, na etapie przygotowań zrealizowano trzy tajne wejścia. Chodziło o znalezienie dogodnego miejsca do zainstalowania podsłuchu. Specjaliści z Wydziału Techniki wybrali dno stojącej w pokoju szafy. Przygotowali w firmie identyczny element i w nim zamaskowali mikrofony. Początkowo była to instalacja bezprzewodowa. Prymitywna, ale lepszych wówczas nie mieliśmy. Cholernie duża rura, bowiem musiały zmieścić się w niej także baterie. Mieliśmy wiele kłopotów związanych z koniecznością systematycznego organizowania „technice” kolejnych wejść w celu wymiany zasilania oraz z prowadzeniem nieustannego nasłuchu, czy aby ktoś nie grzebie w pobliżu mikrofonów. Widmo dekonspiracji spędzało ludziom sen z powiek. Dopiero po kilku miesiącach udało się zamontować porządną i w miarę bezpieczną instalację przewodową zasilaną z sieci energetycznej – przyznaje były oficer SB z Krakowa.

Tamtejsza policja polityczna była zachwycona uzyskiwanymi z podsłuchu informacjami, bowiem Wojtyła czuł się u Ireny bardzo swobodnie i chętnie relacjonował jej nowinki z życia kurii, opowiadał o rozgrywkach personalnych, planach, terminach, kłopotach…

Siedzących ze słuchawkami na uszach funkcjonariuszy zdumiewała też atmosfera owych spotkań:

– Wiele małżeństw powinno brać z nich przykład. Tyle szacunku, wzajemnego zaufania, sympatii. Aż brała zazdrość. A jak traktował jej syna! Jak swojego, choć Adam mówił do niego „wujku” – rozczulał się nam w 2002 r. płk. M.

– Gdyby ktoś nie wiedział, kim są podsłuchiwani, mógłby wręcz nabrać pewności, że jest to kochające się małżeństwo, mające dla siebie wiele czułości i zatroskane wspólnymi problemami. Wojtyłę męczyło otoczenie kurialne i chętnie przebywał w normalnym domu u boku opiekującej się nim i kochającej go kobiety, co – choć tego nie widać – wyraźnie było słychać i czuć – dodaje odnaleziona przez nas kpt. S. z Wydziału Techniki.

Potwierdzenie wiarygodności tych ocen znajdujemy w zwierzeniachJózefy Hennelowej, znanej działaczki społecznej, posłanki i publicystki pracującej przez kilkadziesiąt lat w „Tygodniku Powszechnym”.

„Bardzo serdeczne więzi łączyły Karola Wojtyłę z Ireną Kinaszewską, która była naszą sekretarką. Wtedy już była osobą po przeżyciach, bo miała rozbite małżeństwo oraz sama wychowywała syna. Wiem, że w związku z tym musiała nałykać się dużo złośliwości, no bo zawsze, gdy kobieta w jakiś sposób bardziej oddaje się na usługi kapłanom, to zaraz zaczynają się takie różne wycieczki. No i wiem, że nie była lubiana w kurii. Przychodził do niej do domu, tak zwyczajnie: posiedzieć, wypić herbatę. Ona lubiła potem opowiadać, że coś ugotowała, co mu specjalnie smakowało. I przyznaję dzisiaj, że zadawałam sobie pytanie: – O czym on z nią rozmawia? Zastanawiałam się, że skoro mnie jest trudno z nim współmyśleć, już nie mówię, że dyskutować, no to właściwie jak to robi Irena? Przecież ona tym bardziej nie potrafi! Ale okazywało się, że Wojtyle potrzebny był czasem zwyczajny dom, zwyczajny człowiek, który nie jest jakąś gwiazdą intelektu, a za to tworzy jakieś uczciwe ciepło, atmosferę…” – przekonuje Hennelowa, była szefowa Ireny i bliska znajoma Karola.

„Zwyczajny dom” na Krowoderskiej lubił tak bardzo, że właśnie tam wolał spędzać wigilię, niż siedzieć przy stole z duchowieństwem, klerykami seminarium duchownego lub krakowskimi „gwiazdami intelektu”.

„Dla mnie ksiądz Wojtyła był Wujkiem. Często gościł w naszym domu, nieraz wspólnie zasiadaliśmy do wigilii. Mama przez wiele lat przepisywała jego rękopisy – poezje, homilie, książki, porządkowała zbiory. Wychowywałem się bez ojca i Wujek był dla mnie najwyższą instancją, do której mama zawsze mnie odsyłała. Od niego dostałem pierwszy zegarek i pierwszy magnetofon” – ujawnił Adam krótko przed swoją śmiercią, przemilczając fakt, że „wujek” udzielił mu też pierwszego ślubu w kaplicy na Wawelu…

Tymczasem szpule w magnetofonach bezpieki beznamiętnie kręciły się dniami i nocami. Pewnego poranka dyżurny technik obsługujący obiekt na Krowoderskiej o mały włos nie spadł z krzesła. Co usłyszał? O tym już za tydzień…

___________________________________________________________________

Źródło:

FaktyiMity.pl Nr 39(499)/2009